என் தேசத்தில் கவிதைப் பஞ்சம் வந்துவிட்டது,
உன் குரலை நாளைக்கு
எப்படியாவது கேட்டாக வேண்டும்

என் மொழிச் சொற்களுக்கு
எப்போதுமே ஒரு தனிச்சிறப்பு உண்டு,
இலட்சம் சொற்கள் இருந்தாலும்
பொருள் என்னவோ உன் பெயர் (மட்டும்) தான்

உனக்கு மடல் எழுதலாம்
என அமர்ந்தால் மட்டும்,
என் மொழியின் சொற்கள் என்னோடு
கண்ணாமூச்சி ஆட ஆரம்பித்து விடுகின்றன

என் காதல் மேகங்கள்
மோட்சம் அடைகின்றன
உன் வெட்க மழைத்துளிகளாய்

உன் வெட்கத் தூண்டிலில்
மாட்டிக்கொள்ள என் காதல் மீன்களுக்கு
ஏனோ அதீத ஆசைகள்

நீ மட்டும் பிறந்திருக்காவிடில்
வெட்கம் என்னும் பொக்கிஷம்
எப்போதே அழிந்து போயிருக்கும்

வெட்கத்தை வர்ணமாய்க் கொண்டு
பிரம்மன் வரைந்த ஒரே ஓவியம் நீதான்