தொட்டால்சிணுங்கிச் செடி நான்,
ஆனால் என் மலர்கள் மட்டும்
நீ தொட்டவுடன் மலர்ந்து விடுகின்றன

வாங்கிய முத்தங்களுக்கு வட்டியாய்
பல நேரங்களில் என் புடவைத் தலைப்பை
உன் கரங்கள் ஜப்தி செய்து விடுகின்றன

தினம் ஒரு ராகம் படைக்கும்
கலைஞன் நீ,
உன் மீட்டலில் அமைதியாகும் வீணை நான்

அணைக்க வருகிறேன் என்கிற சாக்கில்
என் வனங்களில்
நெருப்பை விதைத்துப் போகிறாய்

என் காதல் மேகங்களை
எப்படியடா கண்டுகொள்கின்றன
உன் தோகை நடனங்கள்?

ஏன் இன்னும் நீ அலுவலகத்திலிருந்து திரும்பவில்லை?
சமையலறை மேசை மீது கொட்டி வைத்திருக்கிறேன்
என் அழுகை விநாடிகளை..

ஐப்பசி மாத நிச்சயத்திருக்கும்
வைகாசி மாதப் பந்தலுக்கும்
நடுவே பரிதாபமாய் சிக்கிக்கொண்டன
என் ஏக்கத் தனிமை நிமிடங்கள்