அடுத்த பூகம்பத்திற்கு, இன்னும் முப்பதே வினாடிகள்....

முப்பது வினாடிகளுக்கு முன்:

என் இதயத் தண்டவாளத்தை
உன் இரயில் இன்னொரு முறை கடந்து சென்றது
செல்களில் மெலிதாய்ப் பரவியது ஒரு நிலநடுக்கம்
மெதுவாய் எனைக் கடந்து போனாய் நீ

முப்பது வினாடிகள் கழித்து:

வெறும் மூன்றடித் தொலைவுதான்
உனக்கும் எனக்கும்,
உன் தோழி ஒருத்தியிடம்
ஏதோ பேச ஆரம்பிக்கிறாய்.

இனிவரும் பூகம்பளுக்கான
விதை விதைகின்றன உன் செய்கைகள்,
இன்றைக்கு என்ன
ஆகப்போகிறதோ என் மனது

இன்னுமொரு முப்பது வினாடிகள் கழித்து:

மெலிதான உன் விரல் நகங்கள்
மிக மெலிதாய் உன்னிடம் வெட்டுப்படுகின்றன,
என் உயிர் எனும் மரத்தை
யாரோ கோடாரியால் வெட்டுகிறார்கள்

இன்னுமொரு முப்பது வினாடிகள் கழித்து:

முகத்தில் ஊஞ்சலாடும் இரு முடிகள்
வேக வேகமாய், உன் காதோடு அணைக்கப்படுகின்றன
உன் காதல் ஊஞ்சலில்
ஆடும் குழந்தையாகிறேன் நான்

இன்னுமொரு முப்பது வினாடிகள் கழித்து:

அடம் பிடிக்கும் குழந்தையாய் உன் துப்பட்டா,
சரியும் போதெல்லாம், சரி செய்கின்றன உன் விரல்கள்
உன் துப்பட்டாவின் சிறு சரிவில்
என்னில் பெரும் நிலச் சரிவுகள்

இன்னுமொரு முப்பது வினாடிகள் கழித்து:

உன் இரு இமைகளுக்கு நடுவே
மீண்டும் முத்தங்கள் பரிமாறப்படுகின்றன,
உனக்கான என் இதழ்களில் தெரிகிறது
ஏக்கமும், வறட்சியும்

இன்னுமொரு முப்பது வினாடிகள் கழித்து:

முப்பது வினாடிகளுக்கு ஒரு முறை
என்னுள் நடக்கிறது இந்த அழகு பூகம்பம்,
எந்த அளவு கோலில் அளப்பது
உன் அழகையும், என் பூகம்ப அலகையும்?

என் பத்து திசைகளிலும்
நீ என்னும் அழகுதான்,
ஆகமொத்தத்தில் நீதான் 'அழகின் அழகும், அலகும்'

உன் காதல்
நான் தேடும் சந்தோசம்,
என் காதல்
உன்னைத் தேடும் சந்தோசம்,
நம் காதல்
நம்மைச் சேர்க்கும் சந்தோசம்

ஒரு பிறப்பும், ஓராயிரம் மறுபிறப்பும் ...

நள்ளிரவு 12.00 மணி:

நம் மகனின் அவசர அசைவுகளை
உன் கரங்களின் வழியே உணர்கிறேன்,
தகப்பனைக் காணத் தவிக்கும் தவிப்பு
என் தவிப்பையும் மிஞ்சுகிறது

திடீரென உனக்குள்ளே ஒரு பிரளயம்,
புரிந்துவிட்டது, இது நம் மகன் உதிக்கப்போகும் நேரம்
இரு கைகளால் ஏந்துகிறேன் இரட்டை உயிர்களை
இறக்கை இல்லாமலே பறக்கிறேன் மருத்துவச்சியிடம்

நள்ளிரவு 1.00 மணி:

உன் இரு கரங்களின் இறுக்கத்தில்
தாய் உன் வலியை உணர்கிறேன்.
வலியால் துடிக்கும் உனைக் காண
ஆண்மகன் எனக்குத் தைரியமில்லை

உருவமில்லா பயமும், தவிப்பும்
என் கழுத்தின் மேலே நடனம் ஆடுகின்றன
அறைக் கதவுகள் மூடப்படுகின்றன
தனியே தவிக்க விடப்படுகிறேன்

பின்னிரவு 2.00 மணி:

நகங்களோடு விரல் சதைகளும்
என் பற்களால் கொலை செய்யப்பட்டன
மனதெங்கும் நடுக்கமேனும் ஒரு மின்சாரம்
பாய ஆரம்பித்திருந்தது

என் செல்களின் மீது
யாரோ நெருப்பு மூட்டி இருந்தார்கள்
வாசலின் மீது கண்களும்
வாசலின் வழியே கால்களும் ஓடிக்கொண்டிருந்தன

பின்னிரவு 3.00 மணி:

ஒரு மணிக்குள்
ஆயிரம் முறை இறந்து பிறந்துவிட்டேன்
கன்னங்களின் மீதிருந்த உன் முத்தத் தடங்களை
என் கண்ணீர் ஆறு அழித்திருந்தது

நாத்திகன் எனக்கு
யார் யாரோ தெய்வம் ஆனார்கள்
மதம் பிடித்த யானையை மிஞ்சியது
என் இதயத்தின் துடிப்பு

அதிகாலை 4.00 மணி:

இரத்தம் உறைந்து போய்விட்டது
நரம்புகள் அறுந்து போய்விட்டன
கொஞ்சம் கண்ணீரும்
நிறையக் காதலும்தான் மீதம்

உன்னால் மகனுக்கு வலியா?
இல்லை அவனால் உனக்கு வலியா?
இரண்டு வலியும் இங்கே ஒன்றாய்
என் உயிரில்

அதிகாலை 5.00 மணி:

வாசல் திறக்கிறது
வலியில் மீதமான கண்ணீருடன் நீ
இரத்தமும் சதையுமாய் நம் மகன்,
அழுகை எனும் ராகத்துடன்

யாருக்கு இப்போது என் முத்தங்கள்?
ஆளுக்கு ஆயிரமாய் வைத்துக்கொள்ளுங்கள்
அணைத்துக் கொள்கிறேன் உன்னையும் சேர்த்து
முத்தங்களும் கண்ணீரும், பேசட்டும் மீதக் கதைகளை

உன் கடைசி 'முதல் முத்தம்' ...

என் மொட்டுகளுக்களின்
கதவுகளை யாரோ தட்டுகிறார்கள்
மெதுமெதுவாய் மலர்கின்றன அவைகள்
- இது இன்னொரு 'முதல் முத்தம்'

என் செல்களின்
துடிப்பை யாரோ வேகப்படுத்துகிறார்கள்
மெது மெதுவாய் வெடிக்கின்றன அவைகள்
- இது இன்னொரு 'முதல் முத்தம்'

என் இரத்தத்தின்
நிறத்தை யாரோ மாற்றுகிறார்கள்
மெதுமெதுவாய் நடக்கிறது வர்ணஜாலம்
- இது இன்னொரு 'முதல் முத்தம்'

என் சிலையின்
கண்களை யாரோ திறக்கிறார்கள்
மெதுமெதுவாய் உயிர்வருகிறது எனக்கு
- இது இன்னொரு 'முதல் முத்தம்'

என் மேகங்களின்
பாதையை யாரோ மாற்றுகிறார்கள்
மெதுமெதுவாய் பொழிகின்றன உன் மேலே
- இது இன்னொரு 'முதல் முத்தம்'

என் தேசங்களின்
எல்லைகளை யாரோ திருடுகிறார்கள்
மெதுமெதுவாய் இணைகின்றன ஒரே தேசமாய்
- இது இன்னொரு 'முதல் முத்தம்'

என் விண்மீன்களை
நிலவாக யாரோ மோட்சிக்கிறார்கள்
மெதுமெதுவாய் புலர்கிறது ஒரு முழுமதி(கள்) நாள்
- இது இன்னொரு 'முதல் முத்தம்'

என் வெட்கங்களை
கள்ளத்தனமாக யாரோ ரசிக்கிறார்கள்
மெதுமெதுவாய் சிவக்கின்றன உனக்காக
- இது இன்னொரு 'முதல் முத்தம்'

என் கவிதைகளை
இசையால் யாரோ உருமாற்றுகிறார்கள்
மெதுமெதுவாய் பிறக்கின்றன காதல் கீதங்கள்
- இது இன்னொரு 'முதல் முத்தம்'

என் இதழ்களை
உனக்காக யாரோ ஏங்க விடுகிறார்கள்
மெதுமெதுவாய் நடக்கிறது ஒரு முத்த அணைப்பு
- இது இன்னொரு 'முதல் முத்தம்'

பின் வந்த ஏதோ ஒரு நாளில்தான் தெரிந்தது
அது இன்னொரு முதல் முத்தமல்ல
அதுவே உன் கடைசி 'முதல் முத்தம்'

காதல் உயிரோடும், காயங்கள் காலத்தோடும்
கரைந்து போயிருந்தும்
'முதல் முத்தங்கள்', இன்னும் 'முதல் முத்தங்கள்' தான்

நம் காதல் காவியத்தில்
ஒரு வெற்றுப் பக்கம்
- இது ஆடி மாதம்

மடிந்து போன
என் விரல் நகத் துணுக்கள் சொல்லும்,
மடிந்து போய்க்கொண்டிருக்கும்
என்னுடைய சோகத்தை
- இது ஆடி மாதம்

'ஆடி' எனும் இரண்டே எழுத்துக்கள்
நம் காதல் கவிதை மொழியின்
மற்ற எழுத்துக்களை மௌனமாக்கி விட்டது
- இது ஆடி மாதம்