எப்போதும் ஒலிக்கும் கிருஷ்ணராஜ் எனும் ஒரு குரல்

 80 மற்றும் 90-களில் வளர்ந்த எனக்கு, இசை என்பது வாழ்க்கையின் ஒரு அங்கமாகவே இருந்தது. என் ரசனை எப்போதும் தனித்துவமானது. வித்யாசாகர், தேவா, சிற்பி, எஸ்.ஏ.ராஜ்குமார் போன்ற இசை அமைப்பாளர்களும், ஹரிஹரன், உன்னிகிருஷ்ணன், ஹரிணி போன்ற சிறந்த பாடகர்களும் கோலோச்சிய காலம் அது. இருந்தாலும், எனக்குப் பாடகர் கிருஷ்ணராஜ் அவர்களின் மீது எப்போதும் ஒரு தனி ஈர்ப்பு உண்டு. மனதையும் இதயத்தையும் மயக்கும், கம்பீரமான ஒரு தனித்துவமான குரல் அவருடையது. "தஞ்சாவூரு மண்ணு எடுத்து" என்ற பாடலில் விழுந்தவன், இன்றைக்கும் மயங்கியே கிடக்கின்றேன். 

2010-களில் 'மெட்டு மெட்டு வர்ண மெட்டு - பாட்டுக்கு பாலைவனம் (ஆனந்த பூங்காற்றே - 1999)' பாடலை எனது அலைபேசியின் மணியோசை-யாய் வைத்தேன். அதற்குப் பிறகு நான் எத்தனையோ அலைபேசிகளை மாற்றிவிட்டேன், ஆனால் கிருஷ்ணராஜ் பாடல் மட்டும் மாறவே இல்லை. ஒவ்வொரு முறை எனக்கு அழைப்பு வரும்போதும் கிருஷ்ணராஜின் குரலைக் கேட்பது, அவர் பாடல்கள் மீதான என் பிரியத்தை மேலும் கூட்டியது.

அவருடைய சில பாடல்களுக்கு மாற்றே கிடையாது, அவற்றை யாராலும் மீண்டும் உருவாக்கவும் முடியாது; அவை என்றென்றும் நிலைத்திருப்பவை. ஒரே பாடலை ஆயிரம் முறை கேட்டாலும், எப்போதும் சலிப்பதே இல்லை. என் வரிசையில் காலத்திற்கும் சலிக்காத பாடல்கள்... 

• தஞ்சாவூரு மண்ணு எடுத்து 
• ஐயையோ (பருத்தி வீரன்)
• மெட்டு மெட்டு வர்ண மெட்டு, மெல்லிசை படிக்குதடி
• சின்ன சின்ன கிளியே
• கருடா கருடா என் காதலை சொல்லிவிடு
• தாயே திரிசூலி 
• நகுமா (அருணாச்சலம்)
• காத்து அடிக்குது
• எந்தன் உயிரே, எந்தன் உயிரே 

'தேவா தி தேவா' கச்சேரியில் அவர் நேரில் வந்து 'தஞ்சாவூரு மண்ணு எடுத்து' பாடலைப் பாடுவார் என்று மிகவும் ஆவலோடு எதிர்பார்த்தேன். அவரது மறக்க முடியாத குரலும் காலத்தால் அழியாத பாடல்களும் நம்மிடையே என்றும் வாழ்ந்துகொண்டே இருக்கும்.

இருபது வருடங்களுக்கு முன்பு காணாமல் போனவள் …

சோம்பலாய் விடிந்த ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமை காலை, 

ஒரு தேநீர் குவளையோடு, அறையின் மூலையில் இருந்த

தூசி படிந்த அந்த கால இயந்திரத்தை துடைக்க ஆரம்பித்தேன். 

மெதுவாய் கண் விழித்த இயந்திரம், 

ஒரு மந்திரப் புன்னகையோடு, என்னைப் பார்த்து வினவியது 

"உன்னை, கடந்த காலத்திற்கு அழைத்து செல்லவா?".

"என்னை எங்கு வேண்டுமானாலும் கடத்திச்செல்" 

என்று நானும் புன்னகையோடு பதிலளித்தேன்.

"மூன்று காலங்கள், மூன்று நிமிடங்கள்" - சம்மதம் சொன்னேன்

கால இயந்திரம் ஒரு இன்ப வரம்.

கடந்த காலத்து என்னை, 

நான் மூன்று நிமிடங்கள் ரசிக்கப் போகின்றேன்

காலம் - ஒன்று, நிமிடம் - ஒன்று:

ஏதோ ஒரு பழைய பேருந்து நிலையம்,

யாருக்காகவோ நான் காத்துக்கொண்டிருக்கின்றேன்.

விழிகளில் அவ்வளவு தேடல்,

விரங்களில் அவ்வளவு நடுக்கங்கள்

முப்பது அடி தொலைவில் அந்த மங்கை முகம்.

மெய் சிலிர்க்க வைக்கும் முதல் புன்னகை 

ஒட்டு மொத்த அழகையும் கடத்தி வைத்திருப்பாள் போலும்

முப்பதடி, வெறும் மூன்று அடி ஆகியது

கள்ளத்தனமாய் 

ஒட்டிக்கொள்ள துடிக்கின்றன 

இருவரின் கரங்களும்,

தோள்கள் இடித்துக் கொள்ளக்கூடாதா?

நிறைய வெட்கத்தில்

இன்னும் நிறைய சிவந்து போயிருந்தாள்.

அவள் ஒரு வெட்கச்சுரபி

இவன் ஒரு காதல் கலைஞன்

முதல் சந்திப்பு

முதல் வார்த்தைகள்

முதல் நிமிடங்கள்

சொர்க்கம் என்பது வேறென்ன?

காலம் - இரண்டு, நிமிடம் இரண்டு:

யாருக்காகவோ மழை பெய்துகொண்டிருக்கிறது

ஒற்றைக் குடைக்குள் மழையை மறைக்கும் 

ஒரு கள்ள முயற்சியில்

இருவரும் ஒளிந்து கொண்டிருக்கிறார்கள்

அவள்: எங்காவது ஒரு இடி இடிக்கக்கூடாதா ?

இவனை ஆசையாய் கட்டிக் கொள்ள வேண்டும்.

அவன்: இன்னும் வேகமாய் மழை பொழியக்கூடாதா?

இவளை இறுக்கி அணைத்துக் கொள்ள வேண்டும்

எங்கோ தூரத்தில் ஒரு இடிச் சத்தம்

இன்னும் எங்கோ ஒரு பக்கம் ஒரு மின்னல் ஒளி

யாரோ இருவரையும் கட்டிக் கொள்ள சொல்ல

சட்டென நிகழ்ந்தது அந்த "முதல் முத்தம்"

இதுவா முத்தம்?

இல்லை, இதுவும் முத்தமா?

இடையைப் பற்றிக் கொள் 

இதழைப் ஒற்றிக் கொள் 

முத்தத்திற்க்கு 

ஏது முற்றுப்புள்ளி?

அதுவும்

முதல் முத்தத்திற்க்கு.

காலம் - மூன்று , நிமிடம் மூன்று:

நாற்பதாவது நரை முடியை வெட்டிக் கொண்டிருந்த 

ஒரு நீண்ட காலை நேரம்

கண்ணாடியில் பிரதிபலித்த என் விழிகளில் 

ஒரு நீண்ட தேடலின் தோல்வி தேங்கி இருக்கின்றது

சுற்றுப் பார்க்கின்றேன்

அறையில் யாரும் இல்லை,

சமையலறையில் 

அவளின் வாசம் இருப்பதாய் தெரியவில்லை

என் வாசலில் நின்றிருந்த 

அந்த ஒற்றை மிதிவண்டியும் 

நிறமிழந்து போயிருந்தது.

நினைவுகளையும் இழந்திருக்குமோ?

என் உதட்டில் 

அவளின் ஆயிரமாயிரமாவது முதல் முத்தம் காய்ந்து போயிருந்தது,

அவளின் கொலுசொலி இல்லா 

ஒரு நீண்ட மௌனம் இல்லமெங்கும்

ஆக, எப்போதோ அவள் காணாமல் போயிருக்கின்றாள், 

கூடவே நானும் காணாமல் போயிருக்கின்றேன் . 

என்னிடமிருந்த என்னை எடுத்துக் கொண்டு

என்னிடமிருந்த அவளை மட்டும் விட்டுவிட்டு போயிருக்கின்றாள்.

நிகழ் காலம் - இன்று இப்போது:

கால இயந்திரம் என்னை மீண்டும் நிகழ் காலத்தினுள் தள்ளி விட்டது.

நன்றி சொல்லிவிட்டு , இந்த நாளுக்கு தயாரானேன்.

அவளுக்கு என்றோ ஒரு நாள் திருமணம் நடந்ததாய் 

யாரோ சொல்லி கேட்க மறுத்திருக்கின்றேன்.

காணாமல் போனவளுக்கான, 

எப்போது அவளுக்கான தேடல்கள் நின்று போவதில்லை.

தேடல்களில் அவள் என்னுடனே இருக்கின்றாள்

தேடல்கள் அவளின் நினைவுகள் தொலைத்து போவதில்லை

நீ + ஆடை = பேரழகு 

நீ - ஆடை = கொள்ளை அழகு

இப்போதைக்கு, 

ஒரு கேள்வி மட்டும்தான். 

இன்னும் தொடரவா?

இல்லை புதிதாய்த் தொடங்கவா?

உன் இரகசியங்கள் ÷ 

என் இரகசியங்கள் + 

நம் இரகசியங்கள் = 

இரவின் இரகசியங்கள்.

இந்த இரவு கரைவதற்குள்

உன் வெட்கம் கரையட்டும்

உன் இதழ்கள் அங்காடியில்

முத்தங்கள் 

விற்பனைக்கு மட்டுமா?

கொஞ்சம் வாடகைக்கும் கிடைக்குமா?

உன் பிரிவு எனும் கொடும் தண்டனை …

இன்னும் எத்தனை இரவுகள்

என் தலையணை யுத்தங்கள் முடிந்து போக ?

இன்னும் எத்தனை விரல் நகங்கள்

நான் துண்டாக்கி சிதைக்க?

இன்னும் எத்தனை நீண்ட நிமிடங்கள்

நான் வெறுத்து சுவாசிக்க?

இன்னும் எத்தனை பதிலில்லா கேள்விகள் 

நான் முடியாமல் சுமக்க?

இன்னும் எத்தனை வறண்ட நாட்கள் 

நான் வானவில் காண்பதற்கு?

இன்னும் எத்தனை வளர்பிறை நாட்கள்

இங்கே முழுமதி காண்பதற்கு?

இன்னும் எத்தனை தொலைபேசி அழைப்புகள்

உன் குரல் கேட்பதற்கு?

இன்னும் எத்தனை மௌனங்கள்

என் முதல் கவிதை அரங்கேற்ற?

இன்னும் எத்தனை கனவுகள்

நீயும் நானும் நனவாக?

இன்னும் எத்தனை பூகம்பங்கள்

என் முதல் மொட்டு மலர்வதற்கு ?

இன்னும் எத்தனை யுகங்கள்

நீ ஒளிந்து இருக்க?

தனிமையிடம் நான் சரணடைந்து விட்டேன்.

என்னிடம் இழக்க வேறொன்றுமில்லை

ஒரு கணமும் தாமதிக்காமல், அருகில் வா.

உன் பிரிவு என்பது ஒரு மிகப்பெரும் கொடும் தண்டனை 

 என் நிழலையும்

ஏனடி உடைக்கின்றாய்?

உன் மௌனங்கள்

எனைத் தண்டித்தது போதும்

 மின்சார முத்தங்களா 

இல்லை

மின்சாரத்தின் முத்தங்களா?

நீ உடை மாற்றும் கணங்களில்,

என் விழிகளில் அளவில்லா மின்சாரங்கள்

நீ உடை மாற்றும் கணங்களில்,

தாழிட்ட அறைக்கு வெளியே

நான் சிறை வைக்கப்படுகின்றேன்

அழகியே, உனக்கு

இங்கு காதலிக்கக் கற்றுத்தரப்படும். 

காதலுக்கு, என்னைத்தவிர 

வேறு எங்கும் கிளைகள் கிடையாது. 

மௌனம் எனும்

ஆணவம் கொண்டவள் நீ,

காதல் எனும்

ஆணவம் கொண்டவன் நான்.

அப்படியொரு பொருத்தம் நமக்குள்.

விழிகளில் கேள்வி, இதழ்களில் பதில்.

இதழ்களில் கேள்வி, விழிகளில் பதில்.

நீ ஒரு மந்திரக்காரி

 பேரழகின் முகவரி நீ.

அந்த முகவரியில்

தொலைந்தவன் நான்.

நான் உன்னைக் காதலிக்கின்றேன்

'நான் உன்னைக் காதலிக்கின்றேன்'

வெறும் மூன்றே வார்த்தைகள்.

முன் இரவு முழுதும் தைரியம் வரவழைத்து

பின் இரவு முழுதும் ஒத்திகை பார்த்தாயிற்று

இன்றைக்காவது சொல்லி விடுவேனா? 

நூறு முறை அதே கேள்வி

ஆயிரம் முறை அதே தயக்கம்

இலட்சம் முறை அதே அச்சம்

யாருக்கும் கேட்காமல்

காற்றுக்கும் கூட கேட்காமல்

ஏன், எனக்கும் கூட கேட்காமல்

இன்னுமொரு முறை ஒத்திகை பார்த்துக்கொண்டேன் 

தொலைவில் நீ வந்து கொண்டிருக்கிறாய்

என் இருதய தண்டவாளம் மீது ஒரு அதிவேக ரயில் வரும் தடதடப்பு

துண்டாக்க விரல் நகங்கள் ஏதும் மீதம் இல்லை

இன்னுமொரு இருதயம் எங்காவது கடன் கிடைக்குமா?

ஒரு கவிதை மிதந்து வருகின்றது

ஒரு ஓவியம் நடந்து வருகின்றது

ஒரு பூங்கொத்து நகர்வலம் வருகின்றது

அவ்வளவு அழகா நீ? இல்லை, அவ்வளவும் அழகு

உனக்கும் எனக்குமான தொலைவு குறைகிறது

பல நூறு பட்டாம் பூச்சிகள் எனைச்சுற்றி

தண்டுவடமெங்கும் ஒரு வியர்வை ஊற்று

மனமெங்கும் ஒரு மெல்லிய நடுக்கம்

இப்போது, பத்தடி தொலைவில் நீ

வழக்கம்போல சூனியம் வைக்கப்பட்டு விட்டேன்

நாவிற்கு மொழி மறந்து போய்விட்டது

ஒத்திகை பார்த்த வரிகள் ஒளிந்து கொண்டன

சிலையாய் நிற்கும் எனைக் கடந்து செல்கிறாய்

உன் விழிகள் எனக்குள் மின்சாரம் செலுத்துகின்றன

உன் இதழ்கள் எனக்குள் வெப்பம் செலுத்துகின்றன

ஓரிரு நொடிகளில், இரண்டு மூன்று முறை பூகம்பங்கள் 

சில கணங்களின் சுய நினைவிற்கு வருகின்றேன்

இப்படியா உன்னைத் தவற விடுவது?

மரித்துப்போன நிமிடங்களை எப்படி மீண்டும் உயிர்பிப்பது?

எங்கே போய் என் சினத்தை அழுது தீர்ப்பது?

திசைகள் தொலைந்த பாதையில் நடக்க ஆரம்பிக்கிறேன்

தேர்வே இல்லை, ஆனாலும் தோல்வி தொடர்கிறது

நெருப்புப் பந்து ஒன்று தொண்டைக்குள் உருளும் நேரம் இது

எனக்கு, நானே ஆறுதல் சொல்ல முனைகிறேன்

மீண்டும் ஒரு புதிய இரவு பிறக்கின்றது

வழக்கம் போல எனக்கும் இரவுக்கும் மல்யுத்தம் தொடங்குகிறது.

அடுத்த நாளுக்கான ஒத்திகைக்கு தயாராகின்றேன்

எனக்கான சகியே, ‘நான் உன்னைக் காதலிக்கின்றேன்’

என் கன்னமெங்கும் பதியட்டும்

உன் இதழ் ரேகைகள்.

இல்லையெனில் அவைகளுக்கு ஏது மோட்சம்?

அது போகட்டும், மறுபடியும் எப்போது என் கனவில் வருகிறாய் ?

இந்த இரவின் பின்னிரவு நேரம்,

எனக்கு மட்டும் கேட்கிறது

தொலைவில் இருந்து வரும் உன் குரல்

விழிகளை திறக்கலாமா?

திறக்கும் விழி வழியே, நீ தப்பித்துப் போய்விட்டால்,

பிறகெப்படி, உன்னை கனவில் சிறை கொள்வது?

காற்றில் இன்னமும் உன் குரல்,

ஆனால் என் கரங்களின் எல்லைக்குள் நீ இல்லை

உன்னை விரல்கள் கொண்டு தேடுகின்றேன்

நிச்சமாய் அது நீதான்

கனவில் என்னடி கண்கட்டு வித்தை?

இல்லை இல்லை, இது கனவுக்கான கண்கட்டு வித்தை

காற்றோடு கரைந்து இருக்கும் உன்னை 

என் கரங்களுக்குள் 

மெலிதாய் சிறை வைக்கின்றேன்

இது மௌனங்கள் பேசும் நேரம்,

வார்த்தைகள் மிகத் தாராளமாய் 

மௌன விரதம் இருக்கட்டுமே

என் இதழ்களின் ஏக்கங்கள் இன்னுமா புரியவில்லை?

நம் இதழ்கள் மட்டும் பேசிக்கொள்ளட்டுமே

இன்னும் கொஞ்சம் அருகில் வாயேன்

வழக்கம் போல நீ நழுவிக்கொள்கிறாய்

வழக்கம் போல என் கனவும் கலைந்து போகிறது

வழக்கம் போல இந்த இரவு நீளப் போகிறது

நீ தப்பித்து போன பின், இந்த இரவிடம் நான் சிறை படுகின்றேன்.

நீ அருகில் வராத கனவுகள், உயிரற்றவை.

விடியும் முன்பே கரைந்து போய்விடுகின்றன

மிக மெதுவாய்ச் சுற்றும் என் அறையின் மின்விசிறியில்

இன்னும் மிக மெதுவாய் கரைந்து போகின்றன என் ஏக்கங்கள்.

இந்த இரவு ஒரு நீண்ட போராட்டமே

அது போகட்டும்,

மறுபடியும் எப்போது என் கனவில் வருகிறாய் ?

இதழ் கணக்குகள் இன்னமும் மீதம் இருக்கின்றன 

நேரம்: காலை 6.22

இன்னும் கொஞ்ச நேரம் 

இவள் என் அணைப்பிலேயே இருக்கட்டுமே

கதிரவனே, கொஞ்சம் தாமதிக்கக் கூடாதா?

இன்னுமொரு இரண்டு நிமிடம் கட்டிக்கொள்கிறேன்

இவள் என்னைச் சுற்றிக்கொண்டிருக்கின்றாள்

இவளின் புடவையை

நான் சுற்றிக்கொண்டிருக்கின்றேன்.

கட்டிக்கொள்வதை கட்டிக்கொண்டேன்

எப்போதும் போல

அதே மூன்று கூந்தல் இழைகள்

என் முகம் மீது பரவிக்கிடக்கின்றன.

எங்கெங்கும் மல்லிகை வாசனை

இரவெல்லாம் நாம் பேசிய கதைக்கு

இந்த பௌர்ணமி நிலவே சாட்சி.

கதை இல்லா இரவுகளில் 

பாவம் நிலவு தேய்ந்து போகத்தான் செய்கின்றது

என் கன்னங்கள் சிவந்து போயிருக்கின்றன

அவளின் குங்குமச் சிவப்பா?

இல்லை இதழ்ச் சிவப்பா?

அறையெங்கும் மீத வெட்கங்கள்

இவளுக்கு கனவுகள் வருவதில்லையா?

கனவுகளில் நான் வருவதில்லையா?

இப்போதெல்லாம் நடு இரவுகளில்

என் பெயரை முணுமுணுப்பதே இல்லை

மூச்சுக்காற்று மோதிக்கொள்ளும் இடைவெளிதான்,

எனினும் விழிகளில் தேடாமல்

விரல்களினால் தேடுகின்றாள்.

அரையடிக்குள் ஒரு கண்ணாமூச்சி

வெட்க ராகங்கள் படைப்பவள் இவள்

வெட்கியே ராகங்கள் படைப்பவளும் இவளே.

இவளை இசைக்கப் படைக்கப்பட்ட 

ஒரு அற்புதக் கலைஞன் நான்

உன்னை ஏமாற்றுவது 

அவ்வளவு சுலபம் இல்லை போலும்,

முழு நித்திரையிலும் 

என் கள்ளம் கண்டுகொள்கிறாய்

இப்போது புதிதாய் தொடங்குவதா?

இல்லை, இரவின் மீதத்தை தொடரவா?

இது வழக்கம்போல மனதோடு மல்லுக்கட்டும் நேரம்

நேரம் காலை 6.22