பிரதி மாதமும் இரண்டு நாட்கள்
நீ உன் பிறந்த வீட்டுக்குப் போய் விடுகிறாய்,
இருபத்தெட்டு நாட்களாக வளர்ந்த நான்
அந்த இரண்டு நாட்களில்
முழுதும் தேய்ந்து போய் விடுகின்றேன்

எப்போதுமே உன்னுடன் சண்டையிடும்
உன் அக்கா குழந்தைக்கு,
இன்று மட்டும் தாரள முத்தங்கள்.
எதிர் வீட்டு வாசலில் நான் நிற்கிறேன் என்பதற்காக

என் மாதத்தின் முப்பது நாட்களையும்
முகூர்த்த நாட்களாய் மாற்றியவள் நீ,
ஆனால் நமக்கான ஒரு முகூர்த்த நாளுக்கு மட்டும்
ஏனோ இன்னும் மௌனம் சாதிக்கிறாய்

இருக்கும் எல்லா 
வானொலி நிலையங்களையும்
விட்டு விட்டு
நேற்று நீ முணுமுணுத்த பாடலை
திரும்பத் திரும்பப் பாடிக்கொண்டிருக்கிறது
உன் வீட்டு வானொலி

உன் கடைக்கண் பார்வை என்னும் மின்னலில்
தொலைந்து போகும் வானம் நான்,
திரும்பி வந்தபிறகும் கூட
அடுத்த மின்னலுக்காகக் காத்திருக்க ஆரம்பிக்கிறேன்

உன்னுடைய நீண்ட மௌனம்
என்னை உன்னிடமிருந்து பிரித்துவைக்க முனைந்தாலும்,
எப்பொழுதாவது நீ பேசும் ஓரிரு வார்த்தைகள்
என்னை உன்னிடம் அடிமையாக்கி விடுகின்றன

நாம் இருவர் மட்டும் இருக்கும் போது
என் கேள்விகளைத் தவிர்க்கும் நீ,
நண்பர்களுடன் இருக்கும்போது
நமக்குள் ஒன்றுமே இல்லாததுபோல்
எப்படி நடிக்கத் தெரிகிறது?